برخی از نوشتههای دکتر علی شریعتی چنان است که گویی به جای «نوشتن»، «سروده» شده است و «سیمای محمد» یکی از آن متنهاست. آنچه سرودن را از نوشتن متمایز میکند، ارجحیت شهود، فرم و زبان بر سند و منبع و استدلال است. «سیمای محمد» با شروع جذاب و درگیر کننده، خواننده را وارد میدان مسابقه میکند؛ مسابقهای که بازیگرانش برجستهترین چهرههای تاریخ بشریاند. این مقایسه و مسابقه در تمام ساحت مرتبط با این چهرهها ادامه مییابد و در پایان به پیروزی و برجستگی یکی میانجامد و آن سیمای محمد است.