«سوگواری مال آدم است» نوشته‌ی اسلون کرازلی، روایتی شخصی از تلاش برای فهم اندوهی است که پس از فقدان بر زندگی سایه می‌اندازد. کرازلی در این ناداستانِ خودزندگی‌نامه، از دو اتفاق در تابستان ۲۰۱۹ آغاز می‌کند؛ سرقت از خانه‌اش در نیویورک و مرگ خودخواسته راسل پرو، دوست صمیمی‌اش، تنها یک ماه پس از آن. دو رخداد که در ظاهر ارتباطی با یکدیگر ندارند، به نقطه‌ی شروع تأملاتی درباره‌ی خاطره، پیوندهای انسانی و معنای ازدست‌دادن تبدیل می‌شوند. پس از سرقت، نویسنده درگیر جست‌وجوی اشیای به‌یغمارفته و هویت سارق می‌شود. اما با مرگ دوستش، این جست‌وجو ابعادی تازه پیدا می‌کند. اشیای ازدست‌رفته و فقدان انسانی عزیز، او را به مواجهه با پرسش‌هایی دشوار درباره‌ی آنچه از دیگران و از گذشته باقی می‌ماند، سوق می‌دهند. کرازلی در مرور سال‌های دوستی‌شان، به خاطرات مشترک، رنج‌های پنهان و تلاش‌هایش برای شناخت دنیای درونی پرو بازمی‌گردد. این کتاب نه دستورالعملی برای عبور از سوگ است و نه تلاشی برای ارائه‌ی پاسخ‌هایی قطعی به پرسش‌های بی‌پاسخ مرگ. نویسنده با صداقتی بی‌پیرایه، از آشفتگی ذهن، خشم، دلتنگی و دشواری ادامه زندگی می‌نویسد؛ روایتی از سوگواری به‌مثابه تجربه‌ای یگانه که هرکس ناگزیر است راه خود را در آن پیدا کند.
