اندرز به معنی وصیت، توصیه، پند و نصیحت است و اندرزنامه ها در زمره ادبیات شفاهی به شمار می آیند که با کمی تغییرات از نسلی به نسل دیگر انتقال یافته اند. به همین دلیل تعیین مولف و تاریخ تالیف برای این آثار کاری دشوار و محال است. اجرای درست آداب و رسوم دینی، شیوه مملکت داری، راست گویی، درست کرداری و در نهایت روش-های درست زندگی از جمله پندهای اندرزنامه هاست. اندرزها در اصل باید ها و نباید هایی هستند که ریشه در تجارب پیشینیان دارند و از جهت ساختار ظاهری به تعالیم دینی بسیار شبیه اند. اندرزنامه ها از لحاظ دستوری اغلب دارای سبکی روان و ساده با جملاتی کوتاه و روشن هستند.
کتاب حاضر شامل دو بخش است که در بخش نخست به بررسی اوضاع اجتماعی سه دوره باستانی هخامنشی، اشکانی و ساسانی پرداخته و در بخش دوم ادبیات و اندرز های آن دوران، تفاوت در سبک نگارش اندرزها و تاثیر جامعه بر نوع آن ها را مورد مطالعه قرار داده است.