برای بسیاری از علاقه‌مندان به مطالعات غیرداستانی و آن‌هایی که اهل دلیل و منطق استدلالی هستند، تاریخ همواره موضوع جذابی بوده است. معمولاً مردم هر نقطه‌ای از کره‌ی زمین به وقایع تاریخی خاستگاه خود و جایی که در آن چشم به جهان گشوده‌اند توجه می‌کنند. و یا راغب هستند که بدانند چه مسیرهایی پیموده شده تا ب نقطه‌ای که بر آن ایستاده‌اند، برسند. اگر شرایط مطلوبی داشته باشند به دنبال علل پیشرفت و عاملان کاربلدشان می‌گردند. و اگر عقب‌ماندگی و توسعه‌نیافتگی بر کشورشان سایه‌افکن باشد به دنبال دلایل و افرادی هستند که تقدیر را اینگونه برایشان رقم زده است.
«ایران بین دو انقلاب» به قلم یرواند آبراهامیان، تاریخ‌نگار و نویسنده‌ی مطرح ایرانی ساکن ایالات متحده آمریکا، کتابی است که بر اساس و مبنای جامعه‌شناسی سیاسی، تاریخ ایران را از انقلاب مشروطه تا انقلاب اسلامی مورد بررسی قرار می‌دهد.
روش آبراهامیان که هم‌اکنون در کالج باروک نیویورک مشغول تدریس است روشی داده‌محور است. به این معنا که او از منابعی مانند اسناد، گزارش‌ها و روزنامه‌ها برای تالیف این اثر استفاده کرده است. «ایران بین دو انقلاب» در سال 1982 میلادی به زبان انگلیسی منتشر شد. و آقایان احمد گل‌محمدی و محمدابراهیم فتاحی به کوشش نشر نی آن را به زبان فارسی ترجمه کردند.
وقتی که برای اولین بار با این کتاب مواجه شدم تصمیم گرفتم که مرور آن را در سه قسمت مجزا برای مخاطبان مجله‌ی کتابچی تهیه کنم. دلیلی که تصمیم من را به این امر کشاند این بود که این کتاب پر از جزئیات خواندنی است. و نادیده‌انگاری حتی قسمت کوتاهی از آن شاید اجحافی در حق خوانندگان این مطلب باشد.
«ایران بین دو انقلاب» بر 3 بخش کلی استوار است:
پیشینه‌ی تاریخی
سیاست‌ستیز اجتماعی
ایران معاصر
این سه بخش یازده فصل را به هم پیوند می‌زند. که ما در این قسمت به بررسی فصول یک تا پنج کتاب می‌پردازیم.
کتاب حاضر، می‌خواهد با تحلیل تاثیرات متقابل سازمانهای سیاسی و نیروهای اجتماعی، سیاست ایران معاصر را بررسی کند
آبراهامیان با ذکر این جمله در درآمد کتاب خود، هدف اصلی‌اش را مشخص می‌کند. تحلیل بنیان‌ها و شالوده‌های اجتماعی سیاست در ایران.
